Campaiñas trimbadoras

Dúas rapasas jallejas jallejas…

(Quedou en) “Nove”, María Lado.

Xuño 21, 2012

así doe novembro
así doen as moas apretadas contra ti, coma un barco,
unha traxedia para un pobo,
ou o recordo dun membro fantasma. doe
porque non te das ido aínda que marcharas,
e non hai bálsamos para o baleiro dun amputado.
nin sequera doses xustificadas de codeína
contestan as miñas mensaxes.
nunca preguntas.
por min. nunca preguntas por min.
así doe a praia na que nos coñecemos.
toda ela cábeme espesa nos petos do abrigo
e entérranse as mans entre as cunchiñas, facéndome cortes.
sabes que sangro polas mañáns?
pequenos cortes invisibles que deixou todo o que vén despois da marea.
así doe novembro,
e máis.
inmenso.
onde o mar rompe contra as rochas
novembro doe inmenso.
ali é onde máis manca
que non che sexa
nin sequera un recordo.

 

Este poema pertence ao poemario de María Lado: “Nove”, que nun principio ía ser chamado “Novembro” pero quedou pola metade en nove. Como a poetisa o define un endemoniado libro dos seus desvelos nas noites do verán pasado.

É un poema que fala do desacougo de habitar un país como unha que navega ao lombo dun cetáceo ferido.

En canto ao meu parecer neste poema María Lado fala de Novembro. O mes no que comeza o outono e a rutina do traballo e olvidarse do verán. Un verán cargado para ela de momentos felices que viviu co seu amor. Mais xa non está. Quedou soa. Novembro doe porque xa non hai compaña, nin días soleados para disfrutar da praia. A marea leva consigo todo e mais. Acaba cos pobos e fai feridas case invisibles pero dolorosas. O mar é violento.

Neste poema apreciamos unha expresión moi apaixonada. Algo para sentir e non para buscar significado. Non atopamos adornos o que fai que sexa directo pero sen chegar ao vulgar. Percíbese que as palabras agochan o seu mundo.

Todos a través do que dicimos agochamos parte da nosa vida. Tamén o mes de novembro é feo. O verán xa quedou demasiado lonxe, e os amores vánse, como o fai o bo tempo que nos levanta o ánimo. Os recordos marchan da memoria… xa non os damos recuperado. Queremos que pase dunha vez ou que non pase nunca. Algo se estanca en novembro. Tal vez sexa o comezo do inverno. O frío, que arrepía os corazóns. Fainos de pedra, sen sentimento.

As feridas, os cortes son profundos. Doen cando intentamos lembrar algo bo, e por un intre sentímonos mal. Mal,  por non poder dar marcha atrás no tempo. Mal, por non conseguir que as personas ás que quixemos nos lembren. Mal, porque xa é novembro.

Os comentarios están pechados.

Parse error: syntax error, unexpected '<' in /var/www/bloga/wpmu/wp-content/themes/Dawntree/footer.php on line 2