Campaiñas trimbadoras

Dúas rapasas jallejas jallejas…

O país da memoria, María do Cebreiro.

Xuño 21, 2012

O país da memoria

República das almas

que marcharon

coa cabeza ben alta

ao pé das nosas mans.

A vida tamén

sabe de fronteiras.

Pero os mortos non viven

porque nós os lembremos,

non viven nin no fume

nin nas urnas

nin na madeira podre

nin no cal das paredes

nin no amor.

Viven en por si

e xúlgannos

e non ditan

o noso pensamento,

senón os nosos actos.

 

Este poema pertence ao libro Non son de aquí de María do Cebreiro e esta adicado a seu avó.

O poema centrase na gran pregunta que sempre se fixo o ser humano son: “a onde vamos? ”.

A onde vamos? A república das almas perdidas. Ao lar onde esas persoas, cuxas vidas xa se foron, van a parar logo de sair do noso mundo,vidas que nunca volveremos a ter entre nós. Ás veces esa persoa, á que se lle marcha a alma, é unha persoa moi querida para ti. Cando iso ocorre o normal é que mundo se che veña enriba, que non teñas ganas de nada máis que de que che volva a falar, que che volta dar un bico, mesmo a berrar, todo che lembra a ela e arrepínteste de non a haber tratado da maneira que ela o merecía.

Pero iso é imposible, sabes que iso nunca pasará e sénteste impotente. Esa persoa nunca espertará dese soño eterno. A vida tamén sabe de fronteiras. Fronteiras nas que ter papeis non vale de nada. Podes ser o rei do mundo que se pasas a fronteira xamais voltarás.

Esa persoa non voltará por moito que penses nela, por moito que o desexes. Os mortos, mortos están e o único que che queda por facer é pensar nos bos momentos que pasaches con eles. Non fai faia que lle merques flores, non fai falta que pagues para que estea ao carón dun “Deus”. Os mortos non viven porque nós os lembremos pero vale máis lembrarse de corazón deles, pensar nese bos momento, mesmo falar só pensado que esta el ao lado, ca todas esas sandeces que lle se lle soen facer a esas persoas que xa non están con nós.

As súas almas están alá, véndonos, xurgándonos. Controlando cada movemento que reproduce o noso corpo. Quizais é iso o que envidian, non voltar ter un corpo. Ou quizais están cheos de ledicia vivindo nun mundo no que “superficial” é só unha palabra dentro dun diccionario.

 

 

Lina Iglesias pérez.

Os comentarios están pechados.

Parse error: syntax error, unexpected '<' in /var/www/bloga/wpmu/wp-content/themes/Dawntree/footer.php on line 2