Campaiñas trimbadoras

Dúas rapasas jallejas jallejas…

Archive for Maio, 2012

O kurdo, miña vida.

Maio 26, 2012

20 de Abril de 1992

Chámome Yady son unha rapaza de Efrîn de 10 anos. Vivo nunha pequena casa con meus pais e meus irmáns: Aske, Ado, Agah e Jiham. Aske é miña irmá maior, ela vive co seu marido e seus 5 fillos cos non teño trato. Ado é o irmán maior ten 16 anos e é un tonto porque non me deixa facer o que quero. Agah ten 8 anos e ándame ensinando a escribir. Con el é co mellor me levo e o único que me deixa xogar. Jiham é o pequeno. Ten 2 aniños e está seguido a chorar.

27 de Abril de 1992

Non tiven moito tempo para escribir. Ado andaba moito pola casa e como me vexa… Non o quero nin imaxinar. Onte fun con miña nai ao mercado. Non compramos moitas cousas, só o xusto. Mamá dí que non nos sobran os cartos. Hoxe fixen o de sempre (As camas, a comida, lavei a roupa…) Papá pilloume cantando en Kurdo cando lle daba a comida a Jiham. E mandoume sachar á horta, e petaba o sol… Se o chego a saber quedo calada.

15 de Agosto de 1992

Ado agachoume o caderno. Levaba sen saber del unha boa tempada. Tiñao metido debaixo da cama. Inocente…como se eu non me ocupara da limpeza! Dende finais de Xuño traballo na casa da Señora Abu-Dehen. Ela fala árabe. E non me deixa decir nin unha palabra en kurdo. Eu é o único que sei, asique ensíname árabe. Non me gusta, prefiro o kurdo. Mais ela dí que está prohibido.

23 de Agosto de 1992

Meus pais queren que marche con meu tío para Sam. Seica hai máis traballo para rapaciñas coma min, novas e guapas. Asique creo que teño que agachar ben o caderno para que por unha tempada non mo atopen.

 

 

3 de Setembro de 1997

Mira ti por onde, seguías na almofada na que te gardara. O pasmón de Ado xa botou muller. Ten doce anos. Pobre dela…aínda non sabe cociñar. Menos mal que eu me fun por unha tempada, senón xa estaría casada. Agah estudia e de momento vaille moi ben. Jiham tivo varicela. Está cheo de costras de tanto rascarse. Papá anda pachucho. Ten dores de costas. Por iso volvín. Para axudar a mamá.

10 de Setembro de 1997

Atopei traballo no quiosco da esquina. Aínda que a meu pai non lle gusta moito, dalgunha maneira habrá que traer cartos á casa. Estou coñecendo moita xente. Sobre todo a clientela habitual. Hai un americano, que sempre me bota piropos. Pero eu esto na casa non o conto.

13 de Setembro de 1997

O papá empeora. Creo que non ten arranxo. James, como se chama o americano, convidoume a unha festa. Pero mamá non está moi dacordo. Asique quedarei na casa. Agah deixa os estudos e comeza a traballar co gando do veciño. Non gana moito, pero axuda.

18 de Setembro de 1997

Papá morreu. Non sei que vai ser de nós.

24 de Novembro de 1997

James invitoume a un café. E recibin unha grata noticia. Fun invitada ao cóctel que organizan seus pais para celebrar o ascenso de seu pai no banco. Mamá anda polos chao. Aínda non se recuperou do duro golpe, da morte de meu pai. Imos tirando.

27 de novembro de 1997

A festa foi un desastre. Todo o mundo ser ría de min por falar Kurdo.  Tiven sorte de que de James fora compresible e estivese sempre ao meu lado. Saímos da festa e fumos dar unha volta. El non coñecía o kurdo. Expliquille que eu sempre o falara pero só na casa. Aínda non entendo moi ben porque non o podo falar fora. James díxome que se ía informar que lle parecera unha lingua moi fermosa.

2 de decembro de 1997

Estiven investigando con James e díxome que o kurdo non era unha lingua oficial e que estaba prohibida. Non  o entendo. Como pode estar prohibida unha lingua? James convidoume a o Karaoke esta noite. Agardo que mamá me deixe ir.

3 de decembro de 1997

Fun ao karaoke. Non había nin unha soa canción en kurdo. James díxome que tiña unha voz preciosa. Conseguiu que me puxera vermella cando dixo que me axudaría a que alguén atopase  o meu talento.

 

 

 

5 de xaneiro do 2002

Estou nas Américas. Aquí sí que podo falar na miña língua. Ísto gústame. Peter é un axente que me sacou das miñas terras para que triunfase como cantente. E vaia se o estou a conseguir!                                                                                                                                                                        James e eu estamos a manter unha relación seria. Vainos moi ben. Non temos intención de volver para Efrín. Meus irmáns teñen vidas propias e miña nai non quere saber nada de min dende que ando a defender o Kurdo e o papel das mulleres na sociedade.

 

 

14 de xullo de 2007

James e eu estamos comprometidos. Parece que estou a vivir un soño. A miña carreira musical vai moi ben, e en Kurdo. Aquí en América non paran de decir que é unha língua moi fermosa. Meu futuro marido quere que eduquemos aos nosos nenos en Kurdo, que falen a língua na casa. A voda será en Outubro.

 

7 de maio d0 2012

Teño dúas nenas. Cinco anos e dous meses. A maior xa fala Kurdo e inglés, a pequena anda a decir as súas primeiras palabras en Kurdo. Cántolles as cancións que compuxen anos atrás para que durman.                                                                                                                                                Agah o meu irmán pequeno veu vivir para as Américas. Ten unha muller e pronto casarán. De mamá xa non sei nada dende que me dixo de todo por facer o que quería ca miña vida.                                                                                                                                                                                    Non podo pedir máis. Teño a vida que sempre desexei.

Só espero que o Kurdo se poida falar sen prohibicións en Irán.

Amores prohibidos 2.0

Maio 6, 2012

Mejuto é o típico rapaz educado en castelán por pais galegofalantes, aínda que el non o queiras admitir. Todos os seus amigos falan castelán. Parécelle que os galegos falantes son uns cabestros e uns pesados con iso de que hai que falar galego.

Coma el por Galiza hai mileiros de rapaces máis. Cuxos pais se avergoñan da súa lingua nai  e fan que o seu fillo pense que é unha lingua bulgar.

Mejuto sempre falou castelán, e seus amigos non ían ser menos. Pero fai pouco levou unha sorpresa. Un dos seu mellores amigo, Romero, fala galego na casa e apartires de agora tamén o falará na súa vida cotiá.

Para Mejuto foi un golpe duro. “Y si ahora todos se vuelven gallegistas?”. Ao final rematará el falando tamén galego? Vemos que o protugués xa se anima.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=JffVrBPMydk

“Eu quero estar namorado de você!”

 

Melendreques, deixovos o enlace da novela, realmente vale a pena lela:

http://redenasa.tv/es/amores-prohibidos/?a=true

Parse error: syntax error, unexpected '<' in /var/www/bloga/wpmu/wp-content/themes/Dawntree/footer.php on line 2